Przejdź do głównej zawartości

Posty

Zaczęła się wojna i nikt się nie zorientował.

Parę dni temu na znanym serwisie z czerwonym N w logo pojawił się serial, który reklamowany był postacią polskiego pisarza - Jacka Dukaja. Serial miał być stworzony na podstawie powieści "Starość Aksolotla", którą miałem okazję czytać parę lat temu. Jako, że majówka i miałem akurat chwilę wolnego, to siadłem z ojcem i obejrzałem dwa odcinki tego serialu. Oglądałem to sobie i z niemałym zdziwieniem odkryłem, że powstał we mnie lekki dysonans. Czułem się zdezorientowany, bo nie kojarzyłem totalnie wydarzeń, które wyświetlały się właśnie na ekranie. "Zapomniałem o co tam chodziło, czy co?" Zacząłem się zastanawiać. Pod koniec drugiego odcinka postanowiłem zobaczyć opinie w internecie. No i znalazłem. Zdanie : Serial inspirowany książką Jacka Dukaja "Starość Aksolotla" oznacza, że twórcy scenariusza wzięli sobie na warsztat krótki opis zdarzenia, które autor opisał w swojej książce i rozbudowali na tyle, że stworzyli na jego podstawie cały sezon serialu. Nie t...

Haiku

HAIKU Spojrzałem na kwiat o tysiącu barw, zeżarł  mnie wnet niedźwiedź tam. Natura wezwała mnie,  choć nie mogła zadzwonić. Posłała więc mysz,  przebiegłą tak jak tu nic,  i miś odpuścił. Chyba to był, znany nam Miś o małym rozumku. I malutka mysz,  Waleczna jak dzielny lew, Zabrała ten kwiat.  Więc znowu zmienił się świat, Mysz włożyła koronę. 

O co chodzi z gangsterami biegającymi w garniturach?

Podczas oglądania którejś z kolei produkcji, dotykającej tematyki współczesnych gangsterów, po raz kolejny w mojej głowie pojawiło się to pytanie: "O co chodzi z tymi typami biegającymi w garniturach?" Rozumiem, że teraz gangster przedstawiany jest jako człowiek biznesu. Wyrafinowany, elegancki facet, który na co dzień nosi marynarkę. Przywdziewa co rano błyszczące, eleganckie buty, zakłada płaszcz i wciąga na dłonie skórzane rękawiczki. Wszystko spoko, w końcu mają pieniądze, a do tego muszą podkreślać swój status. Taki ubiór pomaga im kreować swój wizerunek, a to dodatkowo pozwala im wtopić się w tłum. W końcu kto podejrzewa eleganckich ludzi o nikczemne poczynania?  Nie rozumiem jednak tego, że w najnowszych produkcjach owi dostojni mężczyźni, trzymających nerwy na wodzy, ukrywający swoje pistolety, noże lub karabiny w kieszeniach płaszcza, potrafią w tych swoich uniformach z powodzeniem ganiać za drobnymi przestępcami. Przestępcami, którzy uciekając mają istotną p...

Brakuje mi feedbacku.

Totalnie. Wciąż siedzę i myślę, i zachodzę w głowę, co robić, żeby przykuwać do swojej "twórczości" Waszą uwagę. Pragnę pisać ciekawie i porywająco, przedstawiać fascynujące rzeczy. Chciałbym hipnotyzować, zaskakiwać, czarować słowem niczym wytrawny prestidigitator! Pokazywać swój świat tak, żebyście przez tę krótką chwilę, gdy zagłębiacie się w lekturze popłynęli razem ze swoją uwagą prosto do środka opowiadania, dali się wciągnąć, tak samo jak Alicja dała się wciągnąć do króliczej nory. Nieważne, na jaki temat aktualnie piszę, jeżeli nie jest dla mnie interesujący, nawet go nie poruszam. Staram się rozwijać, nabierać doświadczenia i wypróbowywać nowe pomysły. Problem mam taki, że piszę, poszukując swojego języka, poświęcam swój czas i energię, czuję, że cały czas się rozwijam, a jednak... Brak mi feedbacku. Dlatego zgłaszam się do Was z małym apelem:  Dajcie znać, co podoba Wam się na blogu, co zniechęca Was do czytania, a co uważacie, że mogłoby ulec zmianie. Chodzi ...

Hassan, Kres podróży.

*** HASSAN. KRES PODRÓŻY -Wssssstawaj, będzie ssssypało.- Krótkie zdanie, wysyczane prosto do ucha Hassana obudziło go z kolejnej drzemki. Musiał usnąć, kiedy leniwie obserwował niknący w oddali śmigłowiec, pilotowany przez tajemniczego Jana Knota. "Jan Knot... Janek... Ja nek, czyli po arabsku ja pieprzę. Nie mogę, ale mu imię wybrali!" Pędzący w przestrzeni strumień myśli Hassana, pogłębiony przez stan hipnopompiczny rozbawił go i oderwał na stałe od poszukiwania tego przeklętego, gadającego węża, którego nadal najchętniej zjadłby jako przekąskę. No cóż... Chociaż jego mózg mógł się dobrze bawić, nie zważając na trudne warunki. Hassan podniósł się ciężko, usiłując pokonać ból będący skumulowanym wynikiem zarówno niedawnego pobicia, jak i postępującego oparzenia słonecznego, które zdążyło już zmienić jego skórę w coś, co przypominało roztapiający się przypalony karmel. Rozejrzał się. Brązowa paczuszka nadal tu była. Wpadła prosto do dziury z wodą i zdążyła ju...

Hassan, Syn Słońca.

Co zrobić ze zmęczeniem? Kiedy ciało zdaje się powoli domagać odpoczynku i relaksuje się, nie patrząc na to, czy tego chcesz, czy nie? Kiedy umysł osuwa się, zalewając świadomość parującym absurdem? No cóż, wydaje mi się, że dobrym pomysłem jest spisanie tego absurdu i nadanie mu niewielkiej nuty wiarygodności. *** HASSAN Hassan brnął z trudem przez wszechogarniający piasek. Zmarznięte ciało drżało z zimna, próbując wytworzyć chociażby niewielką ilość dodatkowego ciepła. Z każdej strony ogarniała go ciemność. Zerknął na złoty zegarek, zawieszony na łańcuszku. Jedyne widoczne punkty, poza gwiazdami na niebie, jakimi były połyskujące na zielono fluorescencyjne wskazówki, pokazywały godzinę czwartą dwadzieścia. Próbował uśmiechnąć się na wspomnienie beztroskich, młodzieńczych lat. O tej godzinie często wypuszczał z płuc gęsty, siwy dym, a potem godzinami zanosił się dzikim rechotem. Mięśnie poruszone przez próbę wykrzywienia ust przypomniały mu o ogromnym siniaku, pokrywającym praw...

H.

1.  H. już za młodu błyszczał intelektem. Odziany jak w kajdan swym wewnętrznym pięknem. Idee w mig chwytał, zadania obliczał, I światem się cieszył, przyrodą zachwycał. Po prostu cud chłopak! Co geniuszu iskrę Otrzymał gdzieś w genach jako małe pisklę. Każdy go chwalił, widział jak na dłoni, Tę przyszłość naukowca, co odbierze Nobla, Dziękując rodzinie, która łzę uroni, Wzruszona sukcesem kochanego bąbla. Lecz życie nie bajka, wiele osób powie, Zaczęło się w szkole, gdzie spotkał się z cechą Tak liczną wśród chłopców, lecz również i kobiet. Agresja jej było, od której daleko Tak trzymał się z dala, brak było w rodzinie, Bardzo się więc zdziwił, kiedy się dowiedział: Większości znajomych jest to drugie imię. 2.  Nie rozumiał tego, że biją ze strachu, Że sami się boją tego, że są słabi Próbował się pozbyć tych wiecznych siniaków, Zakrywał swe ciało wielkimi bluzami. I wiecznie czuł zimno, choć kiedyś się palił, Do ludzi, do...