Przejdź do głównej zawartości

Posty

Powrót do przyszłości

Człowiek jest organizmem cyklicznym. Kiedy cztery lata temu przypadkowo powiedziałem w myślach to zdanie, wyryło mi się ono w zakręcie skroniowym górnym mózgu niczym tekst przedstawiony na kamieniu z Rosetty - od razu w trzech formach zapisu. Pamiętam, że spojrzałem wtedy na podręcznik od biochemii, otwarty na opisie cyklu Krebsa  i uświadomiłem sobie jak bardzo jest on powiązany z ludzkim życiem. Cykl Krebsa, zwany także cyklem kwasu cytrynowego to podstawowy mechanizm, który wykorzystywany jest przez każdy organizm tlenowy na świecie. Niezbędny do podtrzymywania życia, elementarny cykl przemian stworzony jako jeden z pierwszych składowych metabolizmu komórek, jednakże na tyle skomplikowany, że do zapoznania się z nim niejedną osobę zniechęca sam widok ryciny, która go przedstawia. Zamknięty krąg, który pożera acetylokoenzym-A niczym Kronos zjadający własne dzieci, odtwarzany od zarania dziejów i wracający wciąż do początku formy. Człowiek jest organizmem cyklicznym. Cyklicznym...

Wymówki

Przez to, że znów mi się nie chce. Przez to, że tego nie lubię. Przez ból głowy. Przez to, że mój organizm jest przemęczony. Przez to, że znowu się nie wyspałem. Przez to, że nie umiem. Przez uczelnię. Przez pracę. Przez stres. Przez to, że jestem zbyt młody. Przez to, że jestem za stary. Przez to, że nie wypada. Przez to, że ludzie mnie nie doceniają, oceniają lub przeceniają. Przez to, że nikt się nie chce zainteresować. Przez to, że wszyscy za bardzo się interesują. Przez pech. Przez nadmiar obowiązków. Przez brak poczucia satysfakcji. Przez to, że nie warto się starać. Przez to, że inni powinni się wykazywać. Przez to, że nie leży to w moim zakresie obowiązków. Przez to że znowu chcę coś robić, ale nie to, czym powinienem się zająć. Przez to, że sprawniej robię na ostatnią chwilę. Przez to, że nikomu nie chce się szukać przekazu  ukrytego pomiędzy wierszami. Przez to, że wolę siedzieć i patrzeć w przestrzeń. Przez to, że mam c...

Mój przyjaciel Milos

Dzień był upalny.  Słońce prażyło niemiłosiernie, a bezchmurne niebo nie zapowiadało nawet chwili wytchnienia.   Jeden z mężczyzn ukrytych w cieniu ogromnego drzewa oliwnego pociągnął zdrowo z amfory. Chłeptał łapczywie, a strużki karminowego płynu ciekły mu po brodzie, znikając w długiej, siwej brodzie. Parę kropel zawędrowało na koszulę pijącego, tworząc kolejne plamy w już i tak pobrudzonym ubraniu. Czknął głośno, odetchnął pełną piersią i przymrużył oczy z zadowoleniem. Uśmiech pojawił się na jego twarzy niemal natychmiast. - To jest to, mój drogi, dobre wino i doborowe towarzystwo. Właśnie po to warto żyć!  Zakrzyknął, rozkładając ręce niczym gospodarz zapraszający do karczmy. Coś w jego wyglądzie intrygowało. Był przysadzisty, z wielkim brzuchem będącym efektem niezliczonych popijaw. Długie włosy opadały w nieładzie na koszulę, zakrywając niektóre z zabrudzeń, a z dziurawego buta wystawał nonszalancko lewy paluch. Rozmówca przyjrzał mu się wnikliwie i do...

Ukryty pod maską nihilizmu

Jeżeli miałbym powiedzieć, o czym najłatwiej mi się pisze, to chyba o tym jak to wszystko nie ma sensu. Gen narzekania mam we krwi, cóż poradzę. Sens nie istnieje. Nie ma po co się starać, zawsze znajdzie się ktoś, kto butem ściągnie cię twarzą prosto w błoto. Nie wystawaj poza szereg, nie wyróżniaj się, bo zaraz ktoś cię ośmieszy albo w skrytości ducha znienawidzi. Nie istnieje wyższa wartość, która z góry nie byłaby skazana na porażkę. Dajcie mi jakikolwiek temat, a zaraz to zaneguję, nawet jeśli w coś wierzę. Nauka? Nuda, trzeba wytężać umysł. Nie po to się rodziliśmy, żeby się teraz zamęczać. Co więcej, prawie nikt w praktyce nie powtarza trzykrotnie badań, a statystycznie można wyliczyć co tylko się chce. Doświadczenia robione do czasu, aż wyniki potwierdzą postawioną na początku hipotezę. Nie wyszło? No to powtarzaj, choćby piętnaście razy, a jak wyjdzie co trzeba ten jeden, jedyny raz, to pokażemy publice jak nasze piękne wyniki pokrywają się z założeniami projektu. Religia? Opi...

"Property of no one"

Widziałem kiedyś osobę w koszulce z wielkim napisem głoszącym, że jej właściciel to "property of no one". Od tego czasu co jakiś czas wracam myślami do tego stwierdzenia. Tak naprawdę nikt z nas nie może uważać się za "niczyją własność", jesteśmy uzależnieni od tylu osób, rzeczy, instytucji, że tak naprawdę całe wyrażenie traci swój sens. Jesteśmy "własnością" banków, pracodawców, używek, zdrowych i niezdrowych przyzwyczajeń, nawyków wypracowanych czasem latami. Jesteśmy "własnością" mediów, rządów, celebrytów. Na każdym kroku, świadomie bądź nie, spotykamy się z manipulacjami, a nasze dusze przeciągane są to w jedną, to w drugą stronę, jakbyśmy byli głównym przedmiotem w zawodach w przeciąganiu liny. Związani kredytami, potrzebą wygodnego życia, posiadania "własnych" czterech kątów, od których i tak trzeba odprowadzać podatki czy płacić czynsze. Fakt bycia śmiertelnymi istotami jest dla nas tak oczywisty, a jakoś nikt nie burzy się, że...