Blokada twórcza

Napisać coś chciałem, 
Ale nie wiem już co. 
Sam tu się zblokowałem, 
Przekropne jest to. 

Siedzę więc, w biel się gapię 
I tę pustkę wciąż czuję, 
Mówię : Napisz cokolwiek, 
Może się odblokujesz. 

To zacząłem od nowa, 
O tym, że sam nie mogę
Wziąć napisać ni słowa, 
Bo zmęczoną mam głowę.

 
Czuję: Piszę to samo, 
Przeobrażam na nowo, 
Ciągle te same myśli, 
Takie same też słowo.

 
Gadam wciąż o umyśle, 
O swej duszy, radości, 
Motywacji, rozterkach, 
Trochę - kreatywności. 

A tu trzeba dotykać,
Wszystkich naszych sfer życia, 
A nie tylko tych paru, 
To nas ciągnie do życia! 

Życie jest niepokojem,
Jest też smutkiem, depresją,
Także ciągłym rozwojem
I radością nieziemską. 

Jest czymś więcej niż widzisz, 
Niż ktokolwiek by myślał, 
To dlatego tak trudno, 
Jest go dotknąć w tych pismach. 

Biorę życia cząsteczki, 
Całym sobą przeżywam, 
Składam te kawałeczki, 
W jedną całość, masz, trzymaj.

 
Może kiedyś przeczytasz, 
Się uśmiechniesz, rozczulisz, 
Kiedy mnie już nie będzie, 
Pójdziesz, bliskich przytulisz. 

I sam zaczniesz doceniać
W pełni to, co Ci dane, 
Wtedy zacznie się zmieniać, 
To, co myślisz, że stałe. 

Lecz na razie tu siedzę, 
Gapię się w biały ekran. 
Nie wiem co mam napisać, 
Na dziś muszę więc przestać.