Oratio vincta - Secunda parte

Pytałem, prosiłem, by rzucił ktoś radę

Jak pisać w tych czasach? Jak świecić przykładem?

Znalazło się zdanie, przeczyste, klarowne:

"Ja wiem, co masz robić, by teksty okropne
Przekształcić w genialne, co będą czytane
Weź je pod rozwagę, uwagi ci dane.

Pisz krótko, dosadnie i w żołnierskich słowach.

Azaliż i tudzież musisz wykasować!

Tak samo jest z niczym, jakoby, imć, owo"

A ja chcę na przekór! Chcę każde to słowo,

Te tudzież, azaliż, wpisywać i chwalić

Powciskać gdzie mogę, aż będzie się palić

Od tego języka, co niczym syrena

wciąż kusi i nęci tego, kto docenia 

Chcę tworzyć, wymyślać. Chcę robić to stale!

I w ogniu wykuwać, ogarnięty szałem,

Widzieć jak powstają, postacie, zdarzenia,
Zrodzone w mej duszy, umysłu wrażenia

Co jak Afrodyta, prosto z morskiej piany
Lub Wenus, dla której wspaniałe peany
Pisano już nieraz, od dziejów zarania.

Głęboko jest we mnie potrzeba działania
Więc będę to robił, przelewał na papier 
Te potoki myśli, te zdania jak rapier

By trafiły w serce, by zaczęło krwawić
Bez tego nie sposób człowieka naprawić
Nie zmieni nic frazes, żadne puste słowo

Lecz warto się starać, próbować na nowo
Jeśli pragniesz wzrostu, słabość zwalczaj stale
Tylko wtedy możesz stać na piedestale