Bessa

I znów w życiu bessa. Żegnajcie aktywa!

Czas, zasób którego brakuje mi wiecznie

Bez niego się czuję jak wrak, bez paliwa.

Na rezerwach jadę, wciąż, niebezpiecznie.

Lecz zaraz odbiję się, spikuję w górę,

Z niedźwiedzia przemieni się los w postać byka

Bo czuję już w kościach, że zrodzona z bólem

Ma postać przestaje się wreszcie zamykać.

Życie bez przeszkód? To ja podziękuję!

Choć ciągle narzekam, trudno mi dogodzić.

Co zrobisz, gdy wreszcie się wdrapiesz na górę?

Usiądziesz w bezruchu albo zaczniesz schodzić?

Lub w potoku myśli się zaczniesz pogrążać? 

Co jeśli miast tego jest dane Ci spadać, 

Pogodzisz się z faktem, że z losem podążasz?

Czy utracisz duszę by na chwilę władać?

Wciąż gonię i latam, biegnę za tym szczęściem,

Co jednak ułudą zdaje się, majakiem,

Pragnę rozwoju, lecz czuję, że stoję

W betonowych butach prosząc o powietrze

Bo dławi mnie duma, której nie poskromię, 

Zawsze gdy to robię, wciąż prosi o jeszcze

Żegnam się ze strachem, wskakuję w tę rzekę

Niech mnie zaprowadzi do ujścia nareszcie.

Tam chwilę poleżę, trochę podryfuję, 

Poszukam lądu, wolny od kaprysów

A potem jak Syzyf znów ruszę pod górę,

Na końcu odpocznę, już w cieniu cyprysów.