Cisza

Rozpraszam się.

Rozmywam w oceanie zmysłów.

Tulony przez ciszę.

Próbuję odnaleźć siebie w istnieniu.

Bo jeśli to nie Ja,

ja nie jestem sobą, czy nikim się staję?

Być nikim, jakież to podłe określenie.

Odważnym, bezczelnym się lepiej tu żyje.

Lecz paradoksalnie to w ciszy jest siła.
Cisza potrafi kark ugiąć, duch złamać.
Elektryzuje, przeraża i wciąga.
W ciszy udaje się przejrzeć zasłonę
Co w pustce schowana, porusza coś w duszy.

To za nią jest światło. 

To za nią trwa burza.
Wieczna, elektryczna.
Z oddali ją widać.
Wyładowania i błyski, jak sztuczne ognie rozpalone o północy w Nowy Rok. 

Zbliża się zmiana. 

Już czuć, jak pachnie świeżością.
Brand new.
Wsiadaj i jedź.

Siedzę na klifie, na granicy umysłu i patrzę się w pustkę.
Fale nieświadomości tłoczą się leniwie, mimowolnie wyznaczając granicę pomiędzy tym, co znane, a tym, czego poznać nie sposób. 

Wstaję. Chwiejnym krokiem cofam się powoli. Podchodzę do drzwi.

Wyciągam rękę, ale palce ześlizgują się po gładkiej powierzchni. Klamki już nie ma. To bezdenna studnia.

Upadam i wstaje. I znów idę na brzeg, wyczekiwać jutra. Przybędzie niebawem, na horyzoncie już widzę - nadchodzi świt.